H

 
 
 
 

Hagen, Koos

Poëtica

 

Mijn lief is een vormvast gedicht

maar hoogst divers, met groot gemak

slijpt zij een puntdicht, danst zij een ballade

of hijst zich in een strak sonnet

 

ooit neigde zij naar een rondeel

maar nu mijdt zij herhaling en refrein

en het gehobbel van enjambementen

dan liever een bijtend kwatrijn

 

haar tekst is op de man af, nooit

bezondigt zij zich aan quasi-filosofietjes

of beeldtaal die leegte verhult

 

geen zouteloze woordenbrij, trefzeker

richten haar klanken, vorm en ritme zich

op eindrijm dat mijn liefste wens vervult

Hamel, Jan-Willem van

Hart, Wieke

Huwelijk

 

Terwijl de kinderen de Barbie ontarmen

kauwen hun ouders ferme woorden fijn

tot nukken en stoten weerhakend

in versleurde harten

 

Terwijl baby en peuter dan een compromis sluiten

- de baby een duw, de peuter het getormenteerde plastic -

zenuwzieken de ouders elkaar het zuur, het gal, de hel

ademen evenwel door

 

Terwijl zij blikjes geluk post

en haar pillen slikt, neuriet hij 

“Waar is hier de nooduitgang”

 

Noodweer is een mooie optie als flitsscheiding

denkt hij terwijl zij de borden afschraapt 

en de kinderen ruimt

Heyden, Steven van der

Hendrikx, Marije

Hest, Jos van

Van jou van mij van ons

 

De tuin is het huis van de heg

De heg is het huis van de mus

De mus is het huis van het ei

En jij bent het huis van mij

 

De nacht is het huis van de droom
De droom is het huis van de sneeuw
De sneeuw is het huis van de kou
En ik ben het huis van jou
 

De boom is het huis van het nest

Het nest is het huis van het jong

Het jong is het huis van het dons

En wij zijn het huis van ons

TUSSEN DE LAKENS

 

in het donker, tussen de lakens

verdwijnt de tijd

weet hij haar huid, billen en buik

meisjeszacht

 

in het donker, tussen de lakens

de jaren kwijt

vatten haar lippen zijn staande 

jongensdroom

 

in het donker, tussen de lakens

vergeten zij

weten zij de witte haren, oude leden

van geen belang

 

in het donker, tussen de lakens

de tijd ten spijt

komen ze samen als vanouds

in welluste tederheid

Hollanders, Tonny

Tichterby

 

ik wol it tichtste by dy wêze

tichterby as tichterby

 

nijsgjirrich dy ferkenne

ferlegen oan elkoar wenne

 

myn langstme mei dy diele

dyn hûd tsjin mines fiele

 

ûngeduerige lippen op ûntdekking

begearige hannen mei taastsin

 

twa minsken ien, waarm fan swit

fochtige azem, wêrmei ik witte lit

 

tichterby, tichterby, tichterby

Hoogeveen, Tialda

Hooghwinkel, Marijke

Huizer, Ton

Droom

 

Zag mijn vriend vannacht

in een droom

Vermagerd, maar zonder die

kleur

 

Zijn bezoek verbaasde me

nauwelijks

Het recht van overpad 

is voor de goddelozen

 

Toch knaagde er iets bij het

ontslapen

Misschien vond hij geen rust

had hij iets vergeten

 

Ik keek naar zijn golf set

en naar zijn vrouw, naast me

in bed

Alles was er nog

Je vergaat tot stof

 

je vergaat tot stof

 

klank van orgel

struikel je 

 

het is water dat bezit neemt 

met een spons over jouw huid schuurt 

tot je op papier lijkt

 

jouw zweet keihard als overgoten door

bluskalk

 

de rest roest weg je vergaat tot gruis

de vloer verpulvert mee

Er hangen tralies voor mijn ogen

de wereld kijkt en ziet slechts stof

een wand vol streepjes zal het duren

of bomen tellen in het eikenbos

 

het is de vorm van vrijheid denken

van schoonheid en van rupsen

gedachten die rond oren zwemmen

de tong verdrinkt in het bord pap

 

de leren jas glijdt van de schouders

het zout komt van de binnenvetter

zijn lach verandert prompt in goud

 

Handen worden van hem afgetrokken

kordaat de daad gevoegd bij het woord

zijn ogen hebben eindelijk rust gevonden

IJsbeer, Opa

Jando

Janse, Marten

Buikwand

 

Ik werd wakker

in een wrede wereld

tussen witte lakens

Lichtspel op de muur

 

M’n handen

voelden de buikwand

Ik durfde niet te kijken

Jij zat aan m’n bed

 

Licht en schaduw

vochten een episch gevecht

Ik hield mij staande

 

Maar het glas

dat jij mij aanreikte

was water aan m’n lippen

Jaworski, Stanislaus

Omsien in verwondering

Toe jy totsiens sê, het jy my gehou
langer as ooit tevore
asem stil, jou hand streel
my wang, my lippe effens
Dit lyk asof ons ritueel plaasgevind het
die spel van aansit en afstoot
en kan nie meer deel wat is nie
wat eens die diepste geraak het

Bij het afscheid nemen hield jij mij
langer vast dan ooit tevoren, bleef
rustig ademhalen, jouw hand streelde
mijn wang, lichtjes mijn lippen
Ons ritueel leek zich af te spelen
het spel van aantrekken en afstoten
en niet meer kunnen delen van wat is
dat eens het diepste zijn beroerde

Kamerling, Jaap

 De wraak der dieren

 

Ik zie een jager die door een beer wordt opgebracht

een vos leest  zittend op een kruk de aanklacht voor

een leeuw zal straks het vonnis uit gaan spreken

hongerige gieren loeren uit de kruinen van een boom

de apen bouwen al een strafbankje van stammetjes 

en poken een vuurtje op dat al is aangestoken

de jager zal zijn gerechte straf niet meer ontgaan

hij wordt geroosterd ten aanschouwen van de dieren

zijn helpers, vileine honden, worden wreed aan touwen

opgehangen de kop omlaag de poten naar omhoog

de dieren nemen wraak en Paulus Potter

K

Kasmin, Muriel

Over onze toekomst

 

Een eeuwige jeugd

is in feite enkel en alleen

een gemiste kans. Een dood, zo jong

ontneemt u rijping en verval. Dat lijkt

een dooddoener. Zo’n vroeg vertrek

richting hemel of hel is puur

doodzonde. Dat eeuwig groene lot

verdient ook herfst en winter. Dat missen is

doodzonde. Dat eeuwig groene lot

richting hemel of hel is puur

een dooddoener. Zo’n vroeg vertrek

ontneemt u rijping en verval, dat lijkt

een gemiste kans. Een dood, zo jong

is in feite enkel en alleen

een eeuwige jeugd.

Knoop, Joz

Oerbloed

 

daar bij de buikborrelende poel
in dit moede ooit zijn we dampend mooi
samen grienend in het broeiend hooi

wrijf het druipzweet van je smoel
eet dan de gloeigranaat zonder pit
totdat je in je groei allengs verhit

bloed breekt uit smeltvlees breekt uw kracht
in zweemvolle kraters zijn we geboren
waar drijven de hete algen naar sterrenslacht

zoeken verkoeling maar zijn al verloren
al ooi en groen maakt wemel kokend zacht
d’aloude zomer heeft ons zoet verkoren

Krabbendam, Adriaan

K(i)c(i)k

In het midden van de stilte
zit ik met mijn naakte ik
en het suizen in mijn oren
vormt een koele kille kick
en de vlakten en de verten
ijzig lang en luchten leeg
doen mijn lichaam gloeien
doet mij beseffen: ik leef!

Krediet, Jan Jacob

Kreeberg, Kat

Labrie, Anke

mijn bolsjewiek uit Beverwijk

 

bij nader inzien ben jij toch

de ware existentiële liefde niet

 

stond op die ansichtkaart

poststempel Parijs

die je me pas na weken stuurde

 

maar ook al heette zij Simone

hoorde ik later van je vrienden

een Sartre ben je nooit geworden

zag ik toen ik je onlangs googelde

L

Nachtdier

 

In een web van armen en benen

zoeken gulzige tongen haar mond

sponzig en rauw, ontveld 

 

Altijd lacht ze haar meisjeslach

die van ver begint, zich over ruw terrein

haast  naar de volgende man

 

Haar toneelstukje van onschuld

waarin ze zich plooit, heupbreed

tot ze iets voelt zinken

 

De ochtend spoelt mannen aan

in de vouwen van hun kleren, haar geur

haastig weggehangen

Fotograaf: Fotostudio Kwinten Verspeurt

Fotograaf: Jan ter Heide

I

J

Bejaarde helden

 

Tussen droom en pijn een

diaserie van verloren kinderjaren 

Sporadisch het moment van vreugd

met haar bejaarde helden

 

Propjes schietend naar elkaar

vloekend, tierend met hun rookwaar

geklemd tussen de lippen

de geur van koffie en tabak 

vermengd met lachen en plezier

 

Zijn hoofd met volop grijzend haar

en zij haar dagelijkse knotje

De radio speelt wat krontjong muziek,

sober leven met zo weinig en zo 

gelukkig met elkaar

 

De gamelan staart eenzaam en 

verloren in de hoek, de blokfluit klinkt

wat houterig en melancholisch

Ik mocht ooit nippen van het groene

blikje, lekker bitter en heel koud

 

Leven met de herinnering

ze waren stout, kinds en heel oud

Jij 

 

Zo eenvoudig zijn jouw woorden

Zo weinig taal gebruik jij, mijn minnaar

om verschillen aan te duiden tussen

hem en mij of jou en haar 

Voor jou zijn onze kleuren niet wat

wordt beschouwd als merk, met prijs

Jij ziet alleen goud haperen tussen 

zwart en wit en grijs

Jij ziet iedere ontmoeting als geboorte

van een uit te groeien fenomeen

Jij weet niet hoe de bloemen heten. Je

kent ze één voor één

Zo eentonig is jouw muziek

Mijn liefste, zo vaak loop je uit de maat

om het leven bij te houden - daarom

vraag je te vroeg, doe je te laat

Voor jou is zonde niet wat

aan de oppervlakte klappen krijgt

Jij voelt alleen de drijfveer trillen als de

stemband van wie zwijgt

Jij voelt ieder afscheid als het sterven

van de zomer aan de Waddenzee 

Jij weet niet hoe de vogels heten. Je

vliegt altijd met hen mee

De slechte dag begint, ik plak de slurf aan de olifant.
Ze loopt tussen de 4 muren. Haar ogen lachen in de regen.
Het potje inkt is vol en ongebruikt. Schrijven is spuitbus
lakwerk geworden.
Leg mij uit hoe deze dag begon.

De muur groeit licht van het plafond licht.
De lekke band van de fiets wordt geplakt, ze moet
nog naar de donkere kamer om af te rekenen.
De dag begon met een lekke band
bij het plekje tegen de muur waar ik haar parkeerde.

De eeuw is plakken, van de ene oog schil op de ander,
en dan is er nog de naast de pot gepiste spuitbus
die naar het ziekenhuis moet. Hij piste de muren daar
een zachte hand crème kleur waarvan de nagels
in het gedicht pasten. De pijn is op de zelfde plek, dokter.
Het schroeien is op de bakplaat.

Zon en maan

 

De grootste vijand in dit leven 

ben ik zelf door te verzanden

in oeverloos gejaag.

Laat anderen toch de tijd bepalen

het is niet meer dan zon en maan

waarom ik vraag.

Het zonlicht en het maanlicht

beiden zijn mij even lief en trouw

doen al eeuwen lang hun plicht

het is geen wonder dat ik ze als 

een vriend beschouw.

blijf je vroeg ze

 

ik kan t niet beloven

Ik was altijd alleen

Ik kan niet samen

 

waarom niet vroeg ze

dat weet ik niet zei hij

maar nooit eerder

 

was ik zo lang zo goed

samen zei hij

nooit eerder

 

zullen we dan nog eens 

zolang , zo goed samen

als nooit eerder

 

Wie weet zei hij

AAN V.V.M.

 

Tussen de staalfabrieken,

en andere zware industrieën,

stond ik – tegen wil en dank,

op een kruispunt van wegen.

Ik brouwde daar van de regen

een non-alcoholische drank,

en deelde het genereus uit aan

alle uitgedroogde bladeren.

Het zonlicht,

weerkaatsend op het meer,

tracht de vissen bij de strot te grijpen.

En jij,

kun jij dan, net als ik,

zonder ook maar één vin

te hoeven verroeren,

vogels hypnotiseren,

zachtjes zingend,

en spelend op een wichelroede?

Insua Teijeiro, Gerardo

Lamme-den Boer, Nelleke

 

je moet eerst het cement

tussen de stenen uitlikken

je kapotte handen vuil maken

 

de kieren toefluisteren

de vrijheid in- en uitademen

tot het gat groot genoeg is

 

dan geef je het kind door

aan wildvreemde armen

welwillende

het goud welgevallige

Lauvenberg, Lisan

the Librarian, Erwin

thanatostoeristen ellebogen zich naar jouw baar
strijdend om een plaats in de hiërarchie van het leed
een laatste blik, men streelt je haar

prille romances verstikken in koele condoleances van
verre ooms en treurige tantes die
je smoren en verkillen

kon ik me maar vleien naast jou
in je zijden sarcofaag je
gestaakte hart omarmen
verwarmen

vlak voordat je het vuur in glijdt
denk ik aan je laatste woorden:
‘het is goed als je je aan de uitvaartconsulente vergrijpt’

Lokkerbol, Paul

van London, Louis

zacht
en vervloeiend
zijn de kleuren
waarin ik jou
nu denk

jij bent
als een schilderij
van Monet

levensecht
ben jij evenwel
zoals jij hier
tegenover
me zit

ik dit opschrijf
terwijl jij
naar me kijkt

Fotograaf: Babs Witteman

Fotograaf: Martijn Stadhouders

van Loo, Eric

van Loon, Rita

thanatostoeristen ellebogen zich naar jouw baar
strijdend om een plaats in de hiërarchie van het leed
een laatste blik, men streelt je haar

prille romances verstikken in koele condoleances van
verre ooms en treurige tantes die
je smoren en verkillen

kon ik me maar vleien naast jou
in je zijden sarcofaag je
gestaakte hart omarmen
verwarmen

vlak voordat je het vuur in glijdt
denk ik aan je laatste woorden:
‘het is goed als je je aan de uitvaartconsulente vergrijpt’

Malderik, Harmen

metamorfose

 

ik word een hond, nooit eerder 

voelde ik mij zo uitgelaten 

telkens wanneer ik je voetstap hoor

 

ik word een hond, mijn neus kriebelt 

bij die gedachte, mijn wereld vult zich

met een zinderend palet van geur

 

ik word een hond, ik weet het zeker 

zoals alleen een hond iets zeker weet 

zich languit aan de vloer overgeeft 

zonder bijgedachten de tijd ondergaat

 

ik word een hond zonder twijfel 

voor wie vandaag, voor wie gisteren 

één en dezelfde dag is, net als morgen

waarin hij kwispelt ademt leeft

Fotograaf: Babs Witteman

 Het delen
schreeuwt zich
een weg
door de dagen
schor en hees
de stem
vol onbehagen
ziet het
de tijd
jachten en jagen
de klok
strooit onrust
het tikken
gaat immer door
er is geen rem...

De schoonspringer

 

De kleine jongen staat al een tijd 

op de rand van overwinning en verlies

terwijl de wereld diep beneden hem

spartelt naar volwassenheid

 

Vanaf de kant klinkt honend lachen 

maar hij hoort zijn sokkenhelden niet – 

zij zien hem nog steeds staan rillen 

op die onbeweeglijke plank

 

Dan zakt hij lichtjes door de knieën

blijft zo even aarzelend staan

voordat hij afzet, de benen strekt 

en vervolgens na een salto landt

 

terwijl de plank nog staat na te trillen

M

Waar je vandaan komt

 

Eigenlijk maakt het niet uit,                                        denk je heel eerlijk.

Liefhebben is overal hetzelfde.                                  

En je kunt altijd een hand geven.

 

Je vraagt een half gesneden volkoren.                      Doet een bestelling op een terras.    

Legt uit waar je naar toe wil.

Het is makkelijk te zeggen wat jij wil. 

 

Het maakt niet uit waar je staat.                               Het doet er niet toe met wie je praat.      

Ze weten wat jij zegt.

Jij luistert zonder de helft te missen.

 

Praten zonder te zoeken naar woorden.                  Wat een ander zegt, is leuk om te horen.     Zinnen met andere klanken vloeien.                         Er is geen enkel misverstand.                                                                                              

Als het toch kan.                                                           Wanneer we allemaal een andere taal spreken.

En we elkaar toch verstaan.                                       Alles in een keer duidelijk.

Oostenwind

 

De zee bijna spiegelglad

zodat je kon kijken 

zover je wilde.

En wat je nog over had 

aan liefde gaf je aan mij. 

 

De wind bewoog je 

richting zee 

en met blote voeten 

werd je kind.

Je grijze dunne haar 

waaide zachtjes mee.

 

Het zand was nat nog

van de vloed

en je rende langs 

de vloedlijn spetter hard.

 

De zon scheen sterk

in september gloed

en lag in je blauwe ogen

tot in mijn hart. 

de kamer ruikt muf

de geur van verslagenheid

van eenzaamheid

zie toch die gesloten gordijnen

die een buitenwereld

laten verdwijnen

waar leven heerste

is nu stilte

het huis staat vol memorabilia

van een vergaan huwelijk

spullen van haar

die al lang niet meer is

van hem

die sinds kort niet meer is

slechts herinneringen

 

in dit huis schuilt weemoed

Ligtvoet, Walther

Maters, Linda

Dialoog

 

Winter? Liever nog niet.

Herfst dan maar, kleur in de boom.

Je gatentrui danst in de wind,

die naar zout ruikt.

Je doorschijnende handen

krijgen toegang tot de rozenstruik.

Het voorjaar houdt zich

schuil in je haren.

De vogels kijk je na.

 

“Tijd om reisplannen te maken”, zeg je.

“Gaan we doen, Odysseus”, antwoord ik.

Nederkoorn, Anne

Bloed telt al het veel is

 

Op de straat lag een moslim.    Hij bad.

Gisteren las ik dat in de 20e eeuw 120 miljoen mensen zijn gedood door gristelijke mensen en “slechts” 3 miljoen mensen door moslims.

Want  ja het gaat nu eenmaal om de verhoudingen en de aantallen.

Geweld weeg je in hoeveelheden en soorten gedode mensen, naarstig op zoek naar de hoofdschuldige, de ergste van allemaal. DE terrorist!

Bloed telt als het veel is.

Dood telt als het gruwelijk is en hele dorpen betreft.

De tv eist dat omdat een beetje  niet meer prikkelt.

De politiek vreest het omdat ze dan niet meer diplomatiek alles glad mogen strijken als een lijkwade.

Het mens is een nummer omdat hij enkel gemeten en geteld wordt.

 

Op straat lag een moslim.

Hij stierf , wat bloedend.

 

Maar bloed telt alleen als het veel is …..

Mesman, Willem

Mijn kat


 

slaan met haar klauwen een bres

in de huid in het leven van de ander

 

scherpen haar nagels aan Middeleeuwse kastelen

mauwen op kantelen naar een verloren geliefde

 

het hele leven open krabben

droeve prinsessen vermoeien 

 

de waanzin in krolse katers verenigen

met scheurend geluid een baby imiteren

 

maar verdwijnen uiteindelijk met haar

hoffelijkste gesnor in de plooien van je huid

 

vreedzaam ronkend als ademhalen yoga voor de ziel

balsem voor de wond

van Meel, Kees

Het raster Eijlders,

 

Bovenaan de trap

Er wordt gesproken bij de laatste stap

In alle rust al luisterend dwalen je ogen rond

Beweging alom

Stromend water bij de tap

Beweging

Behalve het raster Eijlders

Het houten plafond klassiek

Vol met rasters

Een schaakbord in één kleur

Pionnen lopen rond

Allemaal verschillend van kleur

Spelen hun eigen spel

Géén koning

Ook géén mat

Eijlders het raster met beweging alom

Matthes, Michiel

N

Er drijft een vissersbootje

in ’t midden van het meer.

De visser is tevreden:

een goede vangst, dit keer.

 

De zon gaat gloeiend onder.

De visser gaat naar huis.

Haar man zet vol bewondering

een pan op het fornuis.

 

Marijnissen, Hans F.

Wat komen gaat

"Ik kan u niet onthouden.
U verandert telkens
en komt nooit eens terug."

Ze schenkt theewater in
en we drinken het leidingkoud.
Ik hoef geen suiker.

Ze bestudeert minutenlang
het koekje,
als bevroren.
"U moest maar eens gaan."

Plots staat ze op,
krimpend restant van mijn vrouw,
lenig en doelbewust,
en roept ze haar dode kat binnen.

We wachten in de deuropening
op wat komen gaat.

©  5 februari 2020 foto WM

  • w-facebook
  • White LinkedIn Icon