IN MEMORIAM RONALD M. OFFERMAN

Gaat ie? 

 

Vaak de openingszin wanneer je hem tegenkwam. 

 

Nee, nu niet. 

Want onze Ron is er niet meer. 

 

Een lieve, hartelijke en betrokken mensenmens is heengegaan. 

Een op en top barman, die het vak uitvoerde alsof het geen enkele moeite kostte; het vanzelf ging. 

Interesse in de mensen om hem heen, in zijn omgeving, in zijn buurt, in zijn Amsterdam. 

Luisterend naar wat jij te zeggen had en niet schromend zijn eigen mening daartegenover te brengen. 

Liefde voor zijn Mieke, zijn Thomas, zijn café Eijlders, zijn Baarsjes en zijn eigen Mokum. 

Eigenlijk een bonk van aandacht voor de wereld om hem heen. 

 

Schrijven is zijn passie geworden. 

Elke beweging, elk onderwerp kwam aan de orde in zijn gedichten. 

Een scherp vermogen tot observatie en daar dan de juiste woorden voor vinden. 

Gedichten, gedichten, gedichten schrijven en dan ook durven voordragen. 

De trap in café Eijlders was de eerste plek waar hij zijn stem liet horen. 

In maart 2003 presenteerde Eijlders zijn bundel Schemer in de serie Dichter bij Eijlders. 

 

Ron is van 2007 tot 2015 medeorganisator geweest van de dichtmiddagen in café Eijlders. 

Eerst 6 jaren met Paul Lokkerbol en vervolgens 2 jaar met Michiel van Rooij. 

Vele initiatieven hebben hun oorsprong gehad in deze periode. 

In samenwerking met musea werden dichtbundels gemaakt.  

Om de dichtkunst buiten de muren van Eijlders en de grenzen van Amsterdam te brengen, werd een start gemaakt met Eijlders op Pad.  

 

De laatste jaren was hij op de dichtmiddagen in café Eijlders gewoon weer de barman. 

Alsof hij tussen familie stond. Als afsluiter van de middag las Ron een of twee gedichten. 

Een vaste waarde zonder poespas, recht door zee, op zijn Amsterdams, in zijn eigen stijl.  

Hij gaf jou vertrouwen als je naar zijn gedichten luisterde: zo simpel kan ik er dus ook over denken.  

 

Wij zullen hem gigantisch missen: zijn stem, zijn humor, zijn belangstelling, zijn lieve eigengereidheid. 

De wereld is er een stukje minder mooi en vrolijker door geworden. 

 

Eijlders Dichters zal Ron groots herdenken in een speciale dicht(mid)dag, wanneer de omstandigheden dit toelaten en enigszins zijn genormaliseerd.  

 

Mieke, Paul en Willem. 

Met Ron in gedachte dit gedicht uit zijn eerste bundel Schemer. 

 

 

Het is niet op het plein 

 

Het is niet op het plein 

Het is niet op de Dam 

Het ligt niet aan de Amstel 

Niet aan het IJ 

Het ligt in een straatje 

Uitzicht is er niet 

Toch vind ik het de mooiste kroeg 

De kroeg van Amsterdam. 

 

Het is er niet trendy 

Zeker niet flitsend 

Het is er eigenlijk vreselijk ouderwets 

De obers zijn obers 

Je verstaat daar nog jezelf, en een ander, als je iets zegt 

Ik noem het geen uitgaan 

Als ik daar sta, dan ben ik in mijn tweede huis 

Ik wil er echt niet meer weg. 

 

Een café moet zijn als een oude jas 

Zoals een groot man heeft gezegd 

Mijn huiskamer is daar in dat straatje bij het plein 

Als ik niet thuis wil zijn, als ik eruit moet 

Is dat de plek waar ik wil zijn. 

 

Je hoort er een dichter 

Die schrijft op de achterkant van een bon. 

Er hangen schilderijen waarvan je dacht 

Dat niemand het zo maken kon. 

De sterren, de bouwvakkers, de dwazen 

Ze drinken er allen hun bier, hun wijn of hun kopstoot 

En vieren het feest van het leven 

Brengen soms een toost op de dood. 

©  5 februari 2020 foto WM

  • w-facebook
  • White LinkedIn Icon